اهل سرزمین نوری
        دشمن شبای یلدا
          یه فرشته ی زمینی
        رمز روشنای فردا
         مثه یه کلبه ی چوبی
        تو دل یه جنگل پیر
       مثه حس خوب بردن
         توی بازیای تقدیر

              دختر شبای مهتاب ، تا همیشه مال من باش
              بیا با چادر نورت ، تو دلیل گم شدن باش

          نگو راهمون یکی نیس
        باید از دلم جدا شی
        نگو قسمتم همینه
         که تو مال من نباشی
         قاصدک سیاهه اما
        من هنوز منتظر تو
           میدونم یه روز نزدیک
           میشنوم حرف دلت رو

               چادر نورت و سر کن ، خط بکش روی سیاهی
              بذا تاریکی تموم شه ، تو که مثل نور ماهی

             دو تا صندلی خالی
             نامه های نیمه کاره
              بی تو من پوچم و زخمی
            مثه یه کاغذ پاره
            کاش چشای من یه روزی
            تو نگات عشق و میدیدن
           دستای تو از رو گونه م
          گل بارون و میچیدن

             دختر شبای مهتاب ، تا همیشه مال من باش
              بیا با چادر نورت ، تو دلیل گم شدن باش

              سید ایمان پورحسینی

  ((بانوي اين ترانه ها  کاش بشه باز تو رو نوشت

      که عالمي داره نگات يه جائيه مثل بهشت))

بانوي اين ترانه ها صداي آشناي من

  ترانه نگاه تو  شد مرز گريه هاي من

ميون قلب من و تو هزار تا درد و ماتم

 کسي ميون ما که نيست  اين راز ماست که مبهم

 درد من و تو از غم  تباهي ستاره نيست

 ميون قلب من و تو هيچ گريه و گلايه نيست

  نگاه عشق من و تو  فقط به دست ما دوتاست

 هميشه حرفه من و تو  وجود بي ستاره هاست

 بانوي مهتابي من  بيا بريم با هم بهشت

 منم که عاشق نگات  کاش بشه باز از تو نوشت

 (باران)

                                         باران

                                              بهانه ايست.

                                             خورشيد نگاه تو              

قطره هايي از درياي وجودم در درياي وجودت گم شده

اي کاش قطرهاي وجودم

با قطرهاي وجودت دريايي مي شد

که با تابش خورشيد به روي قطرها

به ياد مرواريد چشمانت...با ترانها مي ماندم

اي کاش با مرواريد نگاهت تا هميشه جاودان باقي بمانم

اي کاش چون سيبی سرخ باشم در دستان مهربان تو

اي کاش هميشه باران لياقت باريدن بر خاک را داشته باشد.